inż. Andrzej J. Kraśnicki

Cała nadzieja w grawitacji
Polski inżynier chce budować silniki grawitacyjne.

Wiele uwagi i słów na różnych zjazdach, sympozjach i kongresach naukowych poświęcono zbliżającemu się wielkimi krokami totalnemu, światowemu kryzysowi energetycznemu.
Zasoby węgla, ropy naftowej, gazu wyczerpują się w zastraszającym tempie i ich brak może dopaść ludzi w okresie najbliższych 30 – 50 lat.
Nie mówiąc już o tym, że jest zwykłym marnotrawstwem spalanie tych cennych surowców.
Można z nich, bowiem produkować tysiące różnych użytecznych rzeczy.
Spalanie ich jest zwykłym barbarzyństwem, choćby ze względu na zatruwanie najbliższego, naturalnego środowiska człowieka.
Mówi się tam dużo o różnych rodzajach energii ze źródeł odnawialnych /Free Energy/ jak wiatru, słońca, wody rzek i fal morskich oraz energii atomowej.
Ta ostatnia jest bardzo niebezpieczna w eksploatacji a inne są mało wydajne.
Jednak nie zdarzyło się, by ktoś profesjonalnie powiedział o niewyczerpalnym źródle, darmowej, krystalicznie czystej i ogólnie dostępnej energii grawitacji.
Jest to temat tabu! Może, dlatego, że jest to problem niezmiernie trudny, przekraczający możliwości intelektualne większości współczesnych uczonych.
Nie ma dotychczas spójnej, naukowej teorii grawitacji uwzględniającej jej związek z teorią względności i fizyką kwantową.
Należy tu bliżej określić, czym jest ten fenomen przyrody.
Na pewno nie jest tylko tym, co trzyma nasze nogi przy ziemi. Przyciąganie ziemskie jest, bowiem jedynie widomym przejawem istnienia tej siły, tak jak prąd elektryczny jest przejawem istnienia całego systemu pól elektromagnetycznych.
Grawitacja jest wielką, pierwotną siłą przyrody utrzymującą w równowadze cały, istniejący, ogromny Megaświat. Jest parametrem czasoprzestrzeni, a może najważniejszym jej składnikiem.
Cała nasza współczesna technika opiera się na elektryczności.
Wyobraźmy sobie, że nagle ktoś wyłączył wszystkie źródła zasilania energii elektrycznej.
Pada nasza cywilizacja! Następuje kompletny chaos. Wyłączają się wszystkie silniki elektryczne, gaśnie światło, stają windy, pociągi, tramwaje- wyłączają się komputery, satelity, radio i telewizja. Spadają samoloty, przerywane są operacje szpitalne.
Każdy może sobie więcej dopowiedzieć. Próbkę mieliśmy niedawno w Kanadzie i USA.
A przecież elektryczności używamy niecałe 200 lat. Gdyby Michael Faraday nie odkrył w roku 1831 prądów indukcyjnych, siedzielibyśmy dzisiaj – zamiast przy komputerach i telewizorach – przy świecach, lampach naftowych, a w najlepszym razie przy lampach gazowych. A przecież energia elektryczna tak jak i grawitacja istnieją od zawsze, od momentu powstania świata i materii.
Jednak opanowanie grawitacji będzie miało stokrotnie większe znaczenie niż zastosowanie elektryczności.
Mało ludzi, bowiem wie, że nasz widzialny świat ze wszystkimi planetami, miliardami gwiazd i galaktyk to zaledwie niecałe 5% ogromnego Megawszechświata. A czym jest te „pozostałe” 95% ? Najstarsi ludzie we wsi i najwięksi nasi uczeni tego nie wiedzą. To są prawdopodobnie inne światy i inne wymiary. Jest to tzw. ciemna materia i ciemna energia – niewidzialna i niedostępna dla ziemskich przyrządów.
Ale nieliczni też wiedzą, że jedynie grawitacja – spośród wszystkich fizycznych oddziaływań i energii- jest zdolna opuścić nasz trójwymiarowy świat i przeniknąć do tych, innych światów i wymiarów. Jest, więc jedyną /nam znaną/ fenomenalną siłą przyrody, która wiąże te wszystkie światy w jeden cudowny mechanizm.
A jakie są perspektywy dla ludzkiego społeczeństwa związane z opanowaniem grawitacji?
Są oszałamiające i trudne do przewidzenia, ale wiele już można wnioskować.
Pojazdy wyposażone w generatory grawitacji nie będą potrzebowały żadnego innego paliwa. Będą wykorzystywały pole grawitacyjne i elektromagnetyczne planety do napędu i przemieszczania się w przestrzeni. Otoczone „bąblem grawitacyjnym” nie będą podlegały prawom fizycznym obowiązującym w naszym świecie. Nie będą miały ciężaru i bezwładności. Pojazd taki może natychmiast przyspieszyć do ogromnej prędkości, może gwałtownie, nagle zatrzymać się, zawisnąć w przestrzeni bez ruchu, skręcać pod kątem prostym lub ostrym. Pasażerowie wewnątrz takiego pojazdu nie będą odczuwać żadnych skutków zmiany toru lotu gdyż wszystkie cząsteczki układu będą jednocześnie przyspieszane i hamowane. Dla takich pojazdów nie będą potrzebne lotniska, autostrady, drogi szybkiego ruchu, tory kolejowe, stacje paliw itp. Każdy może sobie wyobrazić jak zmieni się oblicze naszej planety- Ziemi. Zlikwidowana też, lub znacznie ograniczona będzie wypadkowość takich pojazdów. Statek otoczony polem jest chroniony przed uderzeniami z zewnątrz /meteorytów, pocisków, innych pojazdów/ i również odporny na różnego rodzaju promieniowanie. Prawdopodobnie będą miały możliwość teleportowania się.
Cicho, bezszelestnie, bez huku, dymu i smrodu błyskawicznie przemieszczać się będą na wielkie odległości.
Generatory grawitacyjne mogą też produkować energię elektryczną w nieograniczonych ilościach, bezpłatnie i bez zanieczyszczania środowiska. Można będzie zainstalować je w każdym miejscu naszego globu. Wszystkie pustynie i nieużytki mogą się dzięki temu zamienić w kwitnące ogrody. Koniec dominacji Imperium Zła – Kompleksu Paliwowo-Motoryzacyjnego !
Gdyby przeznaczyć tylko część wydatków, które wydaje się na zbrojenia oraz ogromne kwoty, które marnuje NASA na budowę kosmicznego złomu – już dawno ludzie by mieli generatory grawitacyjne i latające dyski.
Inny, lepszy byłby świat i lepiej by się żyło ludziom mającym dostęp do nieograniczonych źródeł darmowej, czystej energii.
Dlaczego więc nie produkuje się takich generatorów i takich pojazdów?
Dobre pytanie!
Ale jeszcze bardziej intrygujące jest:, kto potrafi i kto powinien na nie odpowiedzieć.

inż. Andrzej J. Kraśnicki

W głównym nurcie nauki i techniki, albo się o nich nie ma zielonego pojęcia, albo z pogardą odrzuca się tego typu doniesienia bez skrupulatnego sprawdzenia o co w tym wszystkim chodzi.

Jednym z najbardziej legendarnych a jednocześnie tajemniczych urządzeń tego typu jest dzieło niewielkiej, szwajcarskiej społeczności chrześcijańskiej z wioski Linden, niedaleko Berna. Jest to „samonapędzający się” generator wytwarzający energię elektryczną o nazwie Thesta – Distatica. Pomysłodawcą i głównym konstruktorem tego unikatowego urządzenia jest Paul Baumann, człowiek nie posiadający wyższego wykształcenia, samouk.

W 1978 roku, po wieloletnich badaniach powstał pierwszy sprawny prototyp tej maszyny. Wyglądem przypominał znaną wszystkim z warsztatów szkolnych maszynę elektrostatyczną. Oprócz wielu oryginalnych elementów było w niej jednak coś zasadniczo odmiennego.

Jak pamiętamy, tarcza maszyny elektrostatycznej zakręcona mechanicznie po krótkim czasie zatrzymuje się generując wcześniej wyładowanie elektryczne.

Tutaj, w szwajcarskim generatorze, układ raz wprowadzony w ruch działa …bez zatrzymania a zamiast wyładowań świeci żarówka.

Przecież to niemożliwe – powiedzą sceptycy - byłoby to perpetuum mobile. Problem polega na tym, że konstruktorzy urządzeń „free energy” nigdy nie kwestionowali zasady zachowania energii. Również w tym przypadku mówi się, że nie chodzi tutaj o otrzymywanie czegoś z niczego, lecz o opanowanie sztuki pobierania statycznej energii elektrycznej z atmosfery i przekształcania jej w energię dynamiczną z jaką mamy do czynienia w działaniu naszego sprzętu AGD.

Ten pierwszy, historyczny już model składał się z koła obrotowego o średnicy 10-12 cm, „antenek” do zbierania ładunków, zestawu magnesów, zwojów, kabli, szklanych butelek lejdejskch (do gromadzenia ładunków). Wszystko odpowiednio poustawiane i zsynchronizowane. To małe urządzenie wytwarzało moc rzędu 200-300 W. W późniejszych latach powstawały co raz to nowe, większe modele a ich moc osiągała już wielkości kilku kilowatów.

Od początku, wspólnota Methernita, bo taka nazwę przyjęło kilkudziesięciu ludzi, głównie mieszkańców Linden postanowiła nie zgłaszać swojego wynalazku do urzędu patentowego a co za tym idzie nie informować naukowców i opinii publicznej o istocie napędu tej maszyny. Zdecydowano się jednak na wystawienie jej na widok publiczny dla zwiedzających uważając, że to za mało by umieć ją skopiować. Pozwolono również naukowcom o otwartych głowach na bezpośredni dostęp do urządzenia i możliwość sprawdzania czy nie ma tam jakichś ukrytych baterii czy akumulatorów. Okazało się, że niewielu było chętnych, aby zobaczyć coś, co w świetle obowiązującej, akademickiej wiedzy było niemożliwe. W Linden jednak pojawili się ludzie z różnych instytucji jak choćby NASA, Radziecka Akademia Nauk, francuskie Ministerstwo Obrony.

W 1986 roku w wyniku wielu problemów i kontrowersji jakie narosły wokół Testa – Distatici postanowiono zamknąć publiczne pokazy a dalsze badanie przenieść w nieznane miejsce. Musiało to wywołać sprzeciw nawet w środowiskach alternatywnych i ekologicznych życzliwych sprawie. Dziwiono się, że wspólnota chrześcijańska, której domostwa zasilane są czystą energią wiatru i wody, która na sztandarach ma wypisane braterstwo, miłość, poszanowanie przyrody i całego stworzenia nie chce światu udostępnić czystej i bajecznie taniej energii w obliczu takiej ekologicznej dewastacji planety z jaką mamy do czynienia.

Ci, z kolei tłumaczyli się, że ludzkość powinna najpierw osiągnąć odpowiednie standardy moralne by móc korzystać z tego rewolucyjnego wynalazku. Zawiera on tajemnice, które mogą zostać wykorzystane przeciw człowiekowi.

Prawdopodobnie jednym Polakiem, który widział osobiście to szwajcarskie urządzenie był dr Jan Pająk, były pracownik naukowy Politechniki Wrocławskiej twórca głośnej teorii nowego rodzaju napędów (koncepcja magnokraftu), kontrowersyjny badacz niewyjaśnionych fenomenów pracujący od kilkunastu lat zagranicą (Nowa Zelandia, Malezja) To on był pionierem w rozpowszechnieniu wiedzy o tym i jemu podobnych urządzeniach w naszym kraju. Znawcy tematu wiedzą, że pozostawił we Wrocławiu prawdopodobnie jedyną w Polsce kopię filmu jaką nakręcili członkowie Methernity i po raz pierwszy pokazali w 1989 roku na dużej konferencji poświęconej darmowej energii jaka odbyła się wówczas w Szwajcarii. Film ten został pokazany w późnych godzinach wieczornych na zakończenie ubiegłorocznego I Forum Niekonwencjonalnych, Wynalazków, Konstrukcji i Pomysłów i wywołał żywe zainteresowanie publiczności. W tej sprawie jednak nie powiedziano ostatniego słowa. Po 10 latach względnej ciszy, w lipcu 1999 roku społeczność z Linden niespodziewanie zaprosiła do siebie na specjalną konferencję 30 osobową grupę inżynierów i techników. Pokazano nie niej te niezwykłe urządzenia. Można było dosłownie z bliska analizować z jakich elementów się składają. Po czymś takim musiały pojawić się szczegółowe informacje i dyskusje – jak jest zbudowana i dlaczego działa. Niektórzy niekonwencjonalni badacze jak np. prawdziwy gigant alternatywnych technologii J. Naudin podejrzewają, że możemy mieć tam do czynienia z jakimś materiałem radioaktywnym. Paul Bauman i jego współpracownicy całkowicie temu jednak zaprzeczają. Po tym spotkaniu jeden z fachowców, Paul Potter sporządził schemat techniczny tej maszyny.

Zostanie on pokazany i omówiony w czasie odbywającego się w październiku drugiego już forum niekonwencjonalnych wynalazków we Wrocławiu. Jednocześnie organizatorzy nawiązali bezpośredni kontakt za pośrednictwem poczty elektronicznej ze społecznością Methernity. Zaproszono ich do Szwajcarii, aby bliżej zapoznać się z organizacją i zasadami życia jakie widzie ta społeczność. Samego generatora energii, jak uprzejmie przekazano, na razie jeszcze gościom z Polski nie pokażą. A może znajdą się odważni i zrekonstruują tajemnicze urządzenie ze Szwajcarii na podstawie dostępnych informacji?

Janusz Zagórski