W głównym nurcie nauki i techniki, albo się o nich nie ma zielonego pojęcia, albo z pogardą odrzuca się tego typu doniesienia bez skrupulatnego sprawdzenia o co w tym wszystkim chodzi.

Jednym z najbardziej legendarnych a jednocześnie tajemniczych urządzeń tego typu jest dzieło niewielkiej, szwajcarskiej społeczności chrześcijańskiej z wioski Linden, niedaleko Berna. Jest to „samonapędzający się” generator wytwarzający energię elektryczną o nazwie Thesta – Distatica. Pomysłodawcą i głównym konstruktorem tego unikatowego urządzenia jest Paul Baumann, człowiek nie posiadający wyższego wykształcenia, samouk.

W 1978 roku, po wieloletnich badaniach powstał pierwszy sprawny prototyp tej maszyny. Wyglądem przypominał znaną wszystkim z warsztatów szkolnych maszynę elektrostatyczną. Oprócz wielu oryginalnych elementów było w niej jednak coś zasadniczo odmiennego.

Jak pamiętamy, tarcza maszyny elektrostatycznej zakręcona mechanicznie po krótkim czasie zatrzymuje się generując wcześniej wyładowanie elektryczne.

Tutaj, w szwajcarskim generatorze, układ raz wprowadzony w ruch działa …bez zatrzymania a zamiast wyładowań świeci żarówka.

Przecież to niemożliwe – powiedzą sceptycy - byłoby to perpetuum mobile. Problem polega na tym, że konstruktorzy urządzeń „free energy” nigdy nie kwestionowali zasady zachowania energii. Również w tym przypadku mówi się, że nie chodzi tutaj o otrzymywanie czegoś z niczego, lecz o opanowanie sztuki pobierania statycznej energii elektrycznej z atmosfery i przekształcania jej w energię dynamiczną z jaką mamy do czynienia w działaniu naszego sprzętu AGD.

Ten pierwszy, historyczny już model składał się z koła obrotowego o średnicy 10-12 cm, „antenek” do zbierania ładunków, zestawu magnesów, zwojów, kabli, szklanych butelek lejdejskch (do gromadzenia ładunków). Wszystko odpowiednio poustawiane i zsynchronizowane. To małe urządzenie wytwarzało moc rzędu 200-300 W. W późniejszych latach powstawały co raz to nowe, większe modele a ich moc osiągała już wielkości kilku kilowatów.

Od początku, wspólnota Methernita, bo taka nazwę przyjęło kilkudziesięciu ludzi, głównie mieszkańców Linden postanowiła nie zgłaszać swojego wynalazku do urzędu patentowego a co za tym idzie nie informować naukowców i opinii publicznej o istocie napędu tej maszyny. Zdecydowano się jednak na wystawienie jej na widok publiczny dla zwiedzających uważając, że to za mało by umieć ją skopiować. Pozwolono również naukowcom o otwartych głowach na bezpośredni dostęp do urządzenia i możliwość sprawdzania czy nie ma tam jakichś ukrytych baterii czy akumulatorów. Okazało się, że niewielu było chętnych, aby zobaczyć coś, co w świetle obowiązującej, akademickiej wiedzy było niemożliwe. W Linden jednak pojawili się ludzie z różnych instytucji jak choćby NASA, Radziecka Akademia Nauk, francuskie Ministerstwo Obrony.

W 1986 roku w wyniku wielu problemów i kontrowersji jakie narosły wokół Testa – Distatici postanowiono zamknąć publiczne pokazy a dalsze badanie przenieść w nieznane miejsce. Musiało to wywołać sprzeciw nawet w środowiskach alternatywnych i ekologicznych życzliwych sprawie. Dziwiono się, że wspólnota chrześcijańska, której domostwa zasilane są czystą energią wiatru i wody, która na sztandarach ma wypisane braterstwo, miłość, poszanowanie przyrody i całego stworzenia nie chce światu udostępnić czystej i bajecznie taniej energii w obliczu takiej ekologicznej dewastacji planety z jaką mamy do czynienia.

Ci, z kolei tłumaczyli się, że ludzkość powinna najpierw osiągnąć odpowiednie standardy moralne by móc korzystać z tego rewolucyjnego wynalazku. Zawiera on tajemnice, które mogą zostać wykorzystane przeciw człowiekowi.

Prawdopodobnie jednym Polakiem, który widział osobiście to szwajcarskie urządzenie był dr Jan Pająk, były pracownik naukowy Politechniki Wrocławskiej twórca głośnej teorii nowego rodzaju napędów (koncepcja magnokraftu), kontrowersyjny badacz niewyjaśnionych fenomenów pracujący od kilkunastu lat zagranicą (Nowa Zelandia, Malezja) To on był pionierem w rozpowszechnieniu wiedzy o tym i jemu podobnych urządzeniach w naszym kraju. Znawcy tematu wiedzą, że pozostawił we Wrocławiu prawdopodobnie jedyną w Polsce kopię filmu jaką nakręcili członkowie Methernity i po raz pierwszy pokazali w 1989 roku na dużej konferencji poświęconej darmowej energii jaka odbyła się wówczas w Szwajcarii. Film ten został pokazany w późnych godzinach wieczornych na zakończenie ubiegłorocznego I Forum Niekonwencjonalnych, Wynalazków, Konstrukcji i Pomysłów i wywołał żywe zainteresowanie publiczności. W tej sprawie jednak nie powiedziano ostatniego słowa. Po 10 latach względnej ciszy, w lipcu 1999 roku społeczność z Linden niespodziewanie zaprosiła do siebie na specjalną konferencję 30 osobową grupę inżynierów i techników. Pokazano nie niej te niezwykłe urządzenia. Można było dosłownie z bliska analizować z jakich elementów się składają. Po czymś takim musiały pojawić się szczegółowe informacje i dyskusje – jak jest zbudowana i dlaczego działa. Niektórzy niekonwencjonalni badacze jak np. prawdziwy gigant alternatywnych technologii J. Naudin podejrzewają, że możemy mieć tam do czynienia z jakimś materiałem radioaktywnym. Paul Bauman i jego współpracownicy całkowicie temu jednak zaprzeczają. Po tym spotkaniu jeden z fachowców, Paul Potter sporządził schemat techniczny tej maszyny.

Zostanie on pokazany i omówiony w czasie odbywającego się w październiku drugiego już forum niekonwencjonalnych wynalazków we Wrocławiu. Jednocześnie organizatorzy nawiązali bezpośredni kontakt za pośrednictwem poczty elektronicznej ze społecznością Methernity. Zaproszono ich do Szwajcarii, aby bliżej zapoznać się z organizacją i zasadami życia jakie widzie ta społeczność. Samego generatora energii, jak uprzejmie przekazano, na razie jeszcze gościom z Polski nie pokażą. A może znajdą się odważni i zrekonstruują tajemnicze urządzenie ze Szwajcarii na podstawie dostępnych informacji?

Janusz Zagórski

Jest takie miejsce na Dolnym Śląsku, gdzie powstają unikalne na skalę świata prototypy różnych konstrukcji latających, jeżdżących, czy wykorzystujących energię wiatru. Powstają tylko dlatego, że ktoś czerpie radość z nieustannego poszukiwania nowych rozwiązań technicznych i co ważne zna się na tym co robi. Tym kimś jest Tadeusz Dobrociński z Dobroszowa Oleśnickiego k/ Wrocławia.

Jego ponad hektarowa posiadłość, to wspaniałe miejsce nie tylko do wypoczynku, ale do wielu różnorodnych prac i eksperymentów technicznych. Ci, którzy tam byli wiedzą, że to prawdziwa „kopalnia pomysłów” niestrudzenie wprowadzanych w życie przez gospodarza tego miejsca. Kiedyś był spadochroniarzem, konstruktorem i pilotem szybowców, motolotni, małych samolotów. Przez całe lata szkolił młodzież w zakresie wiedzy o lataniu zostając w końcu lat 70-tych laureatem Błękitnych Skrzydeł, polskiego lotniczego Oskara. Teraz cały swój wolny czas poświęca wprowadzaniu swoich marzeń w życie. Ostatnio jego aktywność koncentruje się miedzy innymi nad „wyrzeźbieniem” w styropianie oryginalnej, aerodynamicznej bryły samochodu wyścigowego. To już jest skala 1:1. Długość tej makiety wynosi około 4 metrów (foto 1). Ten samochód ma zabierać 3 osoby i będzie w nim miejsce na bagaż. Przy silniku o mocy 70-80 KM bez trudu osiągnie prędkość 220 km. Będzie lekki i niezwykle stabilny dzięki przede wszystkim swoim aerodynamicznym kształtom. Jednym z priorytetów pana Dobrocińskiego stało się eksperymentowanie z siłowniami wiatrowym.

O wykorzystaniu energii wiatru coraz głośniej, również w Polsce. Nasz konstruktor chce się włączyć ze swoimi rozwiązaniami w ekologiczne pozyskiwane energii. Rzecz w tym czy istnieją jakieś aerodynamiczne konstrukcje i kształty, z których, przy wiejących w Polsce raczej średnich wiatrach oraz takich a nie innych formach zabudowy, wyciągnąć można maksimum mocy. Jedna z propozycji wynalazcy idzie w bardzo zaskakującym kierunku. Otóż, proponuje on wykorzystanie odbicia energii wiatru od odpowiednio wyprofilowanej tarczy i skierowania jej ponownie na właściwie ustawione łopatki wirnika. Takie rozwiązanie stwarza możliwości montowania małych siłowni wiatrowych np. na balkonach, dachach wieżowców, a także ścianach budynków. Wszędzie tam, gdzie wiatry lub przeciągi mają w miarę ustabilizowany kierunek. Zbudowany pierwszy, studyjny prototyp takiego wiatraka ma średnicę tarczy ok. 60 cm (foto 2). Ten model przy prędkości wiatru wynoszącym 6 metrów na sekundę daje energię elektryczną o mocy ok. 300 W. Jest on wykonany z żywic epoksydowych, ale autor tego rozwiązania już przygotowuje wersję łopat wykonanych z blachy. Pozwolą one uniknąć odkształceń wyniku wysokich temperatur jakie mogą następować przy konstrukcjach z żywic. Pan Tadeusz opracował metodę, w której łopaty wirników są robione jako pokrycie nośne z pływającym dźwigarem. Daje to możliwość laminarnego a więc nie zaburzonego, precyzyjnego przepływu powietrza. Takie rozwiązania stosuje się tylko w szybowcach wysoko wyczynowych. Jeżeli eksperymenty pana Tadeusza zakończą się sukcesem i opracuje on optymalny model „balkonowej” siłowni wiatrowej będziemy mogli obok anten satelitarnych na naszych domach i balkonach montować podobne do nich konstrukcje majce zupełnie inne przeznaczenie. Pomyślcie państwo: radykalne obniżenie rachunków za energie dzięki tego typu niewielkim, tanim i łatwym w montażu urządzeniom.

Innym jego wytworem jest stojący już całościowy szkielet motolotni dolnopłata. Jest to pierwsze tego typu rozwiązanie w świecie – twierdzi pan Tadeusz. Normalnie skrzydła motolotni są nad głową pilotującego. Tutaj jest odwrotnie. Zyskuje się dzięki temu między innymi większą siłę nośną, gdyż pilot, siedząc na skrzydłach a nie pod nimi nie zaburza strumieni powietrza uderzającymi w skrzydła od dołu. Inną zaleta jest miedzy innymi większe bezpieczeństwo przy lądowaniach. W razie jakichś komplikacji najpierw z ziemią zderzają się skrzydła amortyzując ewentualny upadek motolotniarza. Konstrukcja ta będzie o 50-60 procent lżejsza od porównywalnego górnopłata. Ten egzemplarz ma długość 14 metrów a rozpiętość skrzydeł 9 m. Dlaczego nie buduje się na świecie dolnopłatów? – zapytaliśmy konstruktora. Tak się jakoś utarło i nikomu nie chce się ryzykować innych rozwiązań.

Pan Tadeusz potrafi też udoskonalać różne ciekawe pomysły innych konstruktorów. Tak było w przypadku głośnej już łodzi inżyniera E. Warędy, która sama na linie podciąga się pod prąd rzeki. W czerwcu br. na Odrze przy Wyspie Słodowej rozegrano I Wyścig Łodzi Warędy. Pan Dobrocński wystawił wtedy własną, udoskonaloną wersję tego niekonwencjonalnego pojazdu wodnego i bezapelacyjnie wygrał ten konkurs. Już przygotowuje nowe wersje, aby w przyszłej edycji tego konkursu ponownie zaskoczyć publiczność.